Op vrijdagochtend 17 juni verzamelden een aantal enthousiaste Buddy Divers, in wisselende staat van slaperigheid, bij Roeleveld in Denekamp om de reis naar Nordhausen te ondernemen. De eerste vertraging liepen we daar al op, omdat de partytent niet in de daarvoor geselecteerde auto van Martin bleek te passen. Gelukkig was er in Bastian’s bus, naast de koffie, koelbox, EHBO-koffer, gasfornuis en alle andere gemakken, nog wel plek voor dit niet te kleine pakket, en konden we, nadat ik mijn vergeten zonnebril thuis had opgehaald, met 3 auto’s op weg. Bastian en Karen voorop, gevolgd door Martin en Martijn, en de stoet werd gesloten door Harm en ondergetekende.
Na een korte lunchstop kwamen we aan het begin van de middag aan bij de Sundhausersee. Om half drie maakten we onze eerste afdaling naar de diepte vanaf Einsteig 3. Het zicht viel volgens de duikers onder ons voor wie dit een bekende duikplek is, een beetje tegen, maar voor Harm en mij was het een openbaring! Na een relaxte eerste duik klapten we onze kampeerstoeltjes uit, om onder het genot van een broodje worst te genieten van het fantastische weer.
Al snel werd onze aandacht (met name die van de dames onder ons) getrokken door een feestelijk gezelschap dat een stukje verderop onder 2 partytenten stond te borrelen. Al snel bleek er een heuse Duitse trouwerij gaande, en dan nog wel een van duikliefhebbers. Terwijl wij met toenemende verbazing toekeken kreeg de dame in de witte jurk een BCD aan kreeg (“gaat ze echt in die jurk het water in?”), verscheen de bruidegom in pak, ook met duikuitrusting op. Toen er even later iemand in droogpak verscheen met een boekje in de hand, grapte ik nog dat dat vast de ambtenaar van de burgerlijke stand zou zijn. Al snel bleek dit ook het geval. Terwijl het bruidspaar, inmiddels uitgedost met duikbril en vinnen, waardoor ze enkel nog achterwaarts naar de ambtenaar, of beter gezegd er vanaf, konden schreiden, wapperden de overige gasten vrolijk met een uitgebreid assortiment van vinnen boven hun hoofd. Leuk om te zien, hoe iedereen zijn bruiloft op zijn eigen manier kan invullen, maar ik geloof dat Harm en ik het toch maar net iets anders doen.
Inmiddels begonnen de heren wat ongeduldig te worden, en was het dus tijd voor de tweede duik, ditmaal vanaf Einsteig 1. We genoten van het mooie onderwaterlandschap, en van de enorme snoek die zich uitgebreid door ons liet bewonderen. Na een snelle maaltijd bij good old McDonalds, installeerden we onze spullen in ons, tja, hoe zullen we die stijl omschrijven…. “authentieke” hotel, om ons op te maken voor de nachtduik. We zagen kreeftjes, baarzen, 2 snoeken en een paar grote karpers, maar het indrukwekkendste was zonder twijfel de enorme school zilverkarpers, die zich als een levende muur naast ons begaf. Een hele mooie 100ste duik voor mij! Dus daar moest op gedronken worden!
Aan het oppervlak werden we opgewacht door Elly en Louis, die inmiddels ook aangekomen waren. Met z’n allen sloten we de dag af met een Weiβbier op het terras. Op zaterdag waren de weergoden ons wat minder gunstig gestemd. Gelukkig waren we voorbereid met de partytent! Waar we echter niet helemaal op voorbereid waren, was de enorme wind. Maar na het nodige sjor- en knoopwerking durfden we de tent toch achter te laten. We maakten 2 duiken, en de echte die-hards onder ons (Martin, Bastian, Karin en ik) sloten de dag af met een derde duik. We genoten van prachtige karpers, snoeken, baarzen, een paling en zilverkarpers. Karin en ik werden bij de derde duik door de heren als navigatoren aangesteld, een taak die wij natuurlijk graag op ons namen. Helaas doorzagen ze ons vrouwelijke richtingsgevoel en navigatietechniek niet helemaal, en was er hier en daar wat twijfel bij de heren over het te volgen profiel, maar natuurlijk kwamen we netjes terug bij het platform uit. De school grote karpers, die graasden tussen de boomwortels,die door de laagstaande zon met een gouden gloed oplichtten, was echt onvergetelijk!
Van al dat water krijg je natuurlijk wel honger, en dus begaven we ons naar de Schnitzelhut, die volgens mij voor vele Buddy Divers bekend is. Na een stevige maaltijd begaven we ons gezamenlijk in het nachtleven van Nordhausen. Vooral de Choco-Trauben waarmee de zeer charmante barvrouw Martijn, Bastian en Harm probeerde te verleiden, vielen bij mij en Karen erg in de smaak. Heerlijk!
Op zondagochtend zaten we iets wat slaperig bij het ontbijt, maar zo’n lekker nat natpak frist je altijd wel weer op. Opnieuw genoten van al het onderwaterleven en het goede zicht in deze leuke plas, en aan het eind van de ochtend vertrokken we weer terug richting Nederland, met het voornemen hier zeker nog eens terug te komen!
Het was voor mij en Harm de eerste keer dat we deelnamen aan een duikweekend van de vereniging, en zowel boven als onder water was het zeer geslaagd!
Groeten, Kim Klinkhamer